نیایش های یک الهه شقه شده

گاهی فک میکنم دلم میخواست یه جایی بود مثلن هر روز صبح می‌رفتم یه سری تیتر روزنامه موردعلاقه ام رو میخوندم یا نه میشستم پشت یه میز یه نفره کنار پنجره گوشه کافه و صاحب کافه میدونست که باید همون همیشگی(!!) رو برام بیاره منم همونطور که مردم رو نگاه میکردم همیشگیم رو میخوردم... بعد از اون گاهی ها که ازین فکرا میکنم سوال برای خودم پیش میاد که مثلن اون همیشگی (!!) که قراره بخورم چیه؟ کافه هه که هر روز میتونم برم توش کجاس؟ اصلن روزنامه موردعلاقه ام که تیتراش برام همیشه جذاب باشه کدومه؟ موسیقیی که کافه میذاره( خب مهمه!!!) چیه؟ بعد من اصلن آدم همیشگیها هستم؟ گمونم نیستم ... هوس بازم؟ تنوع طلبم؟ خوبه؟ بده؟ زشته؟ اثرات کناری این ویژگی چیه؟

سکوت سرشار از ناگفته هاست؟؟؟؟ 

همیشه نه ....

بعد از چند روز حال بَد امروز حال خوبی بود ... دیروز عصر و امروزی که هنوز تموم نشده و من میخندم و انرژی دارم با کلی برنامه و کار هیجان انگیز برای انجام دادن .. ممنونم. 

چجوری میشه منو تو همین حالت فریز کرد؟ وقتی هنوز دارم لبخند میزنم؟ اونقدر نادرَند این زمانها که خودم هم زیاد یادم نیستند .. الان یادم افتاد یه بارهم حالم خوب بود که احمد گفت "کاش همینجوری فریزِت کنن"... 

پای یک فامیل رو دیروز قطع کردند به علت دیابت و هنوز این نکات کوچک فراموش میشوند .. نهایت فقط یک روز یادم بماند که پا دارم

"درخشش ابدی یک ذهن پاک"

فکر میکنم چه بلایی سر عروسک مسخره دختر کتابخوانی آمده که برای تو گرفته بودم.. برای کسی که به من گفته بود :"تا حالا کسی ازم نخواسته ولنتاینش باشم. " راست یا دروغ باور کردم و با اینکه خیلی برای خودم ولنتاین و کادو گرفتن بی معنی بود برای تو چیزی گرفتم که شاید گاهی مرا یاد تو بیاورد و خواستم باشی .. 

گاهی فکر میکنم چه خوب و چه بهتر که آدم خاطره سازی نیستم. آهنگی نیست، تصویری، مکانی که به شدت پرتابم کند به خاطره ها و بنابراین و قاعدتا اندوهگین شوم... خاطره ها یادآوری میشوند نه اینکه کاملا بی توجه باشم به آنچه اتفاق افتاده.. فقط شدت ندارد... ولی همین الان که مینویسم میدانم که دروغ میگویم کَمَثل الحمار.. ذهن خوشبینی دارم که خاطره ها را شاد و رنگین میکند .. از این جهت خوش شانسم.. مثل فیلمها نیست که خاطره ها سیاه و سفیدند.. رنگهای درخشانی دارند مثل خوابهایم، برخلاف واقعیت.

اما نه مکانها و نه موسیقی ها، این حس هایی هستند که یادآوری میشوند و مرا به در و دیوار میزنند. حس ها قویترند از مظاهر بیرونی آنها.. از تصاویر و آواها... و این حس ها خودشان یادآوری میشوند نه با موسیقی و مکان.. یادم میآید که حسی داشتم و تمام.. پرتاب میشوم به چاهی که انتها ندارد.. اگر رها کنم تا ابد سقوط میکنم.. اما همیشه چیزی هست که بالا بکشد و بگیردم. 

دلم برای حسهایم تنگ میشود برای چیزهایی که مینوشتم وقتی حسی داشتم و دیگر آنها نیستند، چیزی نمیجوشد، چیزی بالا نمیاید، چیزی نیست.دلم برای خودی که با حسهایم بود تنگ میشود.

سرم درد میکنه ... 

میخواستم ننویسم چون فکر میکردم نوشته های من رو با لبخند تمسخری میخونی .. اما چه بهتر اگه حتا با تمسخر لبخند بزنی .. فقط لبخند بزن.. بعدها تمسخرش از بین می رود.

گفتن داره؟؟!

ترکیب برف و بارون ... موسیقی .. بلوار کشاورز ...... تو خود حدیث مفصل ...

هوا را از من بگیر .. خنده ات را نه ... بخند .. برای من...