هذا من فضل ربی

پ.ن: ۴ بار زنگ زدی ، مقاومت کردم . اما باز شب منتظر تماس موندم... اینبارم یه اشتباه... اما به ۴ بار اصرارت می ارزید .... دور بعدی بازی شروع شد...

اینا همه گفته شد تا از اونی که الان داره میسوزونه، منحرف شم. آخ!!!!!!!!
آنکه دائم هوس سوختن ما میکرد         کاش می آمد و از دور تماشا میکرد.....

منم که نباید به تو این اجازه رو بدم که هروقت دلت خواست هر کاری بکنی.      و من اجازه نمیدم.
                                                        some advice : don't try to test it, believe me I will

وقتی سکوت میکنم، نگران میشی. میگی میترسی از فکر کردنم، از سکوتم. حرف میزنی.... حرف میزنی.... و همش حرف میزنی ، میخندی، تا بخندونیم. و هیچوقت صبر نکردی.........
میدونی... باید برم.... نمیدونم کجا! فقط میدونم باید برم. گفتم یه مدت..... گفتی میدونم یه مدت یعنی همیشه. گفتم شک دارم..... گفتی من مطمئن بودم..... برام سخته! برای تو سختتر .
بازی من با تو.... بازی تو با من....
بسه! کمی تنفس! ..... کمی فاصله!!
فرار؟ نه! میخوام وایسم! تو هم وایسا! .....روبروی هم!...... چشم تو چشم هم!.....
آخه هنوز چشماتو دوست دارم.... نگاه خیس تو...........

" میگن دنیا برعکس شده!    باورم نشد!!
                                                           تا اینکه تو بهم سیب تعارف کردی!"

و من ،
بود و نبود و عشق و ابدیت را
به نگاهی می فروختم، اگر

خاطره گذرا می بود و
لحظه همیشه ماندنی.

"گر ساعت ببری ز اندیشه ها چه باشد؟            غوطی خوری چو ماهی در بحر ما چه باشد؟".

چی بگم!؟ لال شدم رفت. اما جواب از خودت میدم به خودت ، بری حالشو ببری .

" دست من گیر ای پسر خوش نیستم       ای قد تو چون شجر ، خوش نیستم

نی بهل دستم که رنجم از دلست             درد دل را گلشکر خوش نیستم".

پ.ن : کلی چیزا این مدت فقط به خاطر تو بود . کتابا ، فیلما ، حرفا ، خوابها. اما تو کی بودی؟ نمیشناسمت.

با آن کلید آغشته به خون؟

میروم زنی را که دوست دارم آزاد کنم

اگر هنوز فرصتی باشد.

من به بندش کشیده ام

عاشقانه، ظالمانه

با نهانترین خواهشم

با ژرفترین عذابم

در فریب آینده

در حماقت سوگندها

میخواهم رهایش کنم

میخواهم رها باشد

و حتی فراموشم کند

و حتی به راه خود رود

و حتی بازگردد

و باز دوستم بدارد

یا دیگری را دوست بدارد،

اگر میلش به دیگری باشد

و اگر تنها بمانم

و او رفته باشد

آنگاه نگه میدارم تا ابد

تا پایان عمر

در گودی دستانم

لطافت سینه هایش را

که شکل گرفته از عشق ...

نبماند هیچش الا هوس قمار دیگر

اول خدمت دوست عزیز و جدیدم ، این شعر و از همون "دوست" سهراب برداشتم  ممنون که توجه داری

تصویر اول

میخواستم اولین نوشته ام رو برای اون بنویسم . حرفایی که نیست بشنوه . اگر هم بود که دیگه حرفی نبود . اما اون یه تصویر بود. یه خیال. برعکس خیال تو. همه خیالهای دیگه اومدن و رفتن. اما تو چرا موندی نمیدونم؟! رسیدی به خدا. تو اون محو شدی. همش اونه دیگه جز اون هیچی نیست . هیچی نمیخوام ببینم. ۹ سال ، فکرت هنوز هست. خیالت هنوز بامنه. شدی یه بت. بعد از ۹ سال هنوز تو خیابون تو قیافه مردم ، چشمم دنبالت میگرده. کوچکترین شباهتی به تورو مثل یه تشنه به عنوان قطره آب میگیره. اما هیچکدوم تو نبودی. شدی معیار و مقیاس. شدی ایده آل و خودت نبودی. همش یه تصویره ، تصویر ذهنی من از "تویی که نمی شناختمت". از تویی که حسرت شناختنت تا ابد رو دلم مونده. واسه همینه که میگم رسیدی به خدا و تو اون محو شدی. حالا اگه یهو تو خیابون ببینمت مثل ۹ سال پیش ، بی قید، رها ، آزاد و بی توجه، مثل یه دختر نوجوون که محو زیبایی خودشه، چه میکنم؟ جز نگاه کردن و سکوت.

سکوت، سکوت، سکوت. این اواخر چیزی که یاد گرفتم سکوت بود. چیزی که در قبال تمام حقهایی که طلب داشتم، میخواستم و فریاد میزدم و می جنگیدم، دریافت کردم، سکوت بود. یا خیلی دست بالا تحویلم میگرفتند جوابی جز "متاسفم" نبود.

 آره ،دیدمت.

درسته که " عشق حقیقی در وصال ، کمال میگیرد، افزون میشود، رشد میکند." اما من ادعایی ندارم که هنوز عاشقتم یا حتی عشقم واقعیه. با دیدنت انگار یه چیزی شکست. یه بلور نازک دور یه گل سرخ شاید. یا یه سنگ محکم بر اثر تفاوت ناگهانی دما!

حالا به هیچی کار ندارم. این نوشته نصفه نیمه، تقدیم تو.

هنوز خوابتو خواهم دید. هنوز به تو فکر خواهم کرد. هنوز به دنبال تو همه جای عبوری را خواهم گشت. هنوز اگر ببینمت سکوت خواهم کرد و هنوز ....

شروع اینجا نوشتن ، مصادف شد با ۲ تا تصویر . اولین تصویر تو بودی که بعد از ۹ سال اتفاقی دیدمت. اما تصویر دوم.

تصویر دوم

خیلی زودتر از اونی که منتظرش بودم اومد سراغم. صدای برف زیر پات تو سکوت شب کوچه رو میگم.

به درون نفوذ میکنه. انگار یه چیزی رو دارن تو وجودم به هم میفشرن. استخونهام رو دارن تو هم فرو میکنن. دردی نیست ، صداش برام اینجوریه.

چرا زندگی اینهمه تصویره؟ من از زندگی رنگ و تصویر یادم میمونه، نه کلام، نه گفتار. تصویری رو که از شنیدن حرفا میبینم رو به یاد دارم اما حرف رو نه!

حالا از پارسال ، فقط تصویر پارک خلوت پر از برف یادمه. تو عصر روز تعطیل. نه حرفها و گرمای دستات.

تصویر اون کلاغ گنده که جای پاش رو برفا ، خوشگل ، مونده بودو یادمه و تقلید من از راه رفتنش.

تصویر قدمهای هماهنگمون، هردو با شلوار لی و پوتین.

تصویر سکوت تو، تو صدای باریدن برف.

تصویر گرمای تو، تو سوز سرما.

" تو بودی ،          کنارم،          مثل یک اتفاق گرم،         در یک عصر زمستانی."

تصویر شبهای سرد، در تاریکی پشت پنجره و هوا قرمز بود.

تصویر اون قایقی که وسط آبهای آزاد ، ساکنه و تو و من ، توش هستیم.

تصویر نورهای قطبی بالای سرمون ، درحالیکه چیزی از سرما رو نمیفهمیم، از بس تو و من و .... گرمیم.

تصویر دور تو که منتظری از حوزه دیدت خارج بشم بعد بری ( و نمیدونی که برمیگردم تا رفتنت رو ببینم ).

تصویر دور تو که وایمیستی تا بیام طرفت و بغلت کنم ( و من از سر لجبازی اینکارو نمیکنم ).

هزار ، هزار ، هزار  تصویر دیگه. ممنونتم از اینهمه تصویرهای قشنگ.

حالا از اون همه تصویر ، یه تصویر مونده. آخرین تصویر . ۲ قسمتیه.

تصویر تو و من ، تو آینه اتاقم، که از تو آینه داشتی نگام میکردی و

تصویر من ، تو آینه اتاقم که به جای خالیت نگاه میکنه.

سلام 

خوش یا ناخوش ، اومدم . نمیدونم چی باید بگم واسه اولین بار

به هرحال یه توضیح واسه اسم وبلاگ بدم : " کالیوپ، یکی از موزهای ۷گانه در اساطیر یونان است. موز شعر و هنر سخنوری. این موزها خوردنی نبودند  بلکه پریانی بودند که آپولون را در سفر و تبعیدش در زمین همراهی میکردند."

غیاب او

سرگردان میرفتم بدین سوی و آن سو

می جستم خود را در خویش

و نمیدانستم که به تمامی در تو بودم مأوا

آه ، بگشای بر من در،

تو ای کاشانهء روحم! 

فرازآ ! زیبایم ، به من ده مرا ،

بازگیر از من این اندوهان!

بنگر ، چه مایه اندوه میخورد ، جانی

که در تو میزید!

خود میکشی مگر آنکه تورا عاشق است؟

کنون ، جان سالم بدر برده است.

دگر برون مده از خودم!

سر برگشتن به خودم نیست.

مرگ را بر من توانی نباشد،

تا تو توانی که زیستنم آموزی.

هستم همانجا که هستم من .

گنجی هستم، نزد تو گر نباشم،

پس مبادم هرگز در خویش با خود بودن ام.

                                                                                     پاول فلمینگ ( شاعر آلمانی قرن ۱۷)

                                                                                                     ترجمه : علی عبداللهی