لیلای هزار مجنون میتوانستم بود
                                               اگر آن یکی چهره لیلاییت، مجنونم نکرده بود.....

دلم بستنی میخواد... بستنیی که تو برام خریده باشی. اونوخت اون بستنی و فریز میکنم ونگه میدارم تا بعدن نوه ، نتیجه هام که اومدن خونه ام از فریزر در بیارم ونشونشون بدم و بگم : " بچه ها ، یادتون باشه هیچوخت با یه بستنی خر نشین ، اقلن با یه چیز بیشتر و گنده تری(!!!!) خر بشین.. چه دختر چه پسر فرقی نداره." اونوخت بستنی رو بذارم تو آفتاب ظهر تابستون ۸ مرداد و شاهد قطره قطره آب شدن بستنی ۴۰ ساله باشم و بعد نوه نتیجه هام یواشکی بهم بخندن و بگن " مامان بزرگ خل شده... پاک قاطی کرده" و من بشنوم و به روی خودم نیارم و بگم تو دلم که : " آخ نبودین که خل خلیامو ببینین" و بعد فک کنم که یعنی تو هم بعد از ۴۰ سال منو یادته؟ یا نه مث همون روزا که منو یادت میرفت، فراموشم کردی؟؟!!!!

...اگر انسان بتواند در را بیابد... و کلید در را... و جسارت چرخاندن کلید را ....

* زوایای تاریک حکمت

همه دیوانه اند!!!!!!! نه!!! کاش بودن... برای دیوونه احترام خاصی قائلم... همه مشکل روانی دارن... منم روش.... این مدت اونقد حرف زدم و حرف شنیدم که حالم از کلمات به هم میخوره...

همه میخوان تو به منطق اونا زندگی کنی... با من باش، مال من باش چون من میخوام، چون من دوست دارم...موندم به این جملات بخندم یا بگریم؟؟؟؟ نه که حتمن پسری اینارو بگه... حتی خانوادت هم همینو میگن... همه همینو میگن و اینکه تو چی میخوای به درک....وقتی مث جنس ببیننت!!!! ... برای همین خسته ام... از بحث و خودخواهی ها خسته ام.... ممنون که به فکرم بودین... میام ... حتمن... چون اینجا از مالکیت خبری نیس.... البت باید تا حالا به این چیزا عادت میکردم یا محکم جلوش وا میستادم... اما گاهی کم میارم...

تنها کسی که بهش باید اعتماد داشته باشی و بهش تکیه کنی خودتی.... آره! خودتی... من اما خدا رو هم دارم... میدونم.... حالا اسمش هرچی باشه... یه نیرویی که مهربونه و منو در آغوش داره... احساس میکنم که میگم... تا حالا دنبال جسمانیش بودم.... دیگه نیستم....

هذیون میگم نه!!!! میدونم.... تب دارم.... اما به مهتاب بد نگفتم با اینکه تب دارم.... خواهم آمد ... در رگها نور خواهم ریخت.... و صدا خواهم در داد..........................

A second chance

His love had gone. In despair, he flung himself off the Golden Gate Bridge. Coincidentally, a few yards away, a girl made her own suicide plunge. The tow passed in midair. Their eyes met. .Their chemistry clicked. It was true love. They realized it. Three feet above the water

Jay Bonestell
از مجموعه کوتاه ترین داستانهای  کوتاه جهان

دوس داشتم واسه اولین روزای سال یه چیز خوب بنویسم... خودم کلی تو ناکجا آباد خودم گیر کردم و فعلن گیج میزنم... اما دلم میخواد امسال کلی شاد باشم... شاد الکی نه!!! یه جورایی شاد و با ایمان قلبی به اینکه همه چی سر جای خودشه و اگر نیس... خب لابد من نخواستم یا نیدونم که جاش کجاس... به هر حال غُر زدن ممنوع... اگر ناراحتی باید یه کاری بکنی... یه تکون بده به خودت... دنیا مثل رستوران سلف سرویس میمونه... هرکی خودش باید پاشه بره غذاشو بکشه... تا ابد هم بشینی هیشکی نمیاد بگه خَرِت به چند؟؟ ... پس پاشو... برو طرف میز غذاها... انتخاب کن... بردار ... پولشو حساب کن... و بخور... کم و زیادش و دل درد و دل ضعفت هم پای خودته... مهم اینه که غذاها آمادس... الان اِنده + اندیشی شدم... :ی... نیدونم بده یا خوب... احساس میکنم همش دارم درجا میزنم... اتفاقات آخر سال نشون داد که میتونم هیلی کارا رو بکنم... اما تنبلی میکنم اساس.... به هر حال ... "امید" رو هم نباید نادیده گرفت... راستی یه فراخوان برای جایگزینی یه کلمه بجای "عشق" ... از بس جاهای مختلف ازش استفاده شده، معنی اصلیش لوث شده... نیدونم اما من از شنیدنش عُقم میگیره... ... کمک :).... :ی...