خدایا هیچ کس رو شرمنده نکن ... 

پ.ن. : من رو هم ببخش اگه ته دلم شاد شدم از شرمندگی ها!

حادثه بقدری بی اهمیت بود که حتا برای یادآوری در آینده هم جایی ثبت نشد ؛ و فکر میکردم سالهای پیشین که اگر باشد و اتفاق افتد چگونه خواهم بود و چه خواهم کرد ... 

این پست هم برای یادآوری افتخار به خودم بود.

رفته بودم بانک نزدیک محل کارم... وارد شدم یه خانمی جلوتر از من اومده بود که لباساش مث من بود شال و شلوار سفید و مانتوی آبی ... نشسته بود تا نوبتش بشه . منم نشستم و داشتم نگاش میکردم برام جالب بود که مث همیم تو بانک هم همه نگامون میکردن آخه از بس همه مشکی بودن ما خیلی تو چش بودیم ، شدید کنجکاو شده بودم ببینم کفشش چیه ! 

وقتی پا شد چشمام 8 تا شد ... کفشش عین کفش من بود هردو هم سفید .... برای این بیشتر عجیب بود که من این کفشو از دم خونمون خریده بودم و الا دم شرکت بودم فاصله هم کم نیست .. بعد بین اینهمه کفش ... الان نمیدونم اون خانمه من بودم یا نه؟! نمیدونم اون اومده جای من یا نه؟

اول شرلوک هلمز دیدم عاشقش شدم

بعد Supernatural دیدم.. عاشق Dean شدم... 

حالا به سوی جنوب رو گرفتم.. Benton Fraser... کوچیکتر که بودم تلویزیون می دادش... اون موقع هم دوس میداشتمش اما الان همه قسمتهاشو که دیدم عنان اختیار از کف دادم.... خدا ... کمال گرایی من رو به فنا میده .. و این آدم نمونه ای از کماله ... فعلن البته ... تا سریال بعدی... 

پ.ن.: البته عشق اولم رو هیچوقت فراموش نمیکنم و همیشه بهش وفادارم... اما چه کنم ... دله دیگه ...

تا سینه هامان را به آفتاب بگشاییم / شعله ها را بنوشیم / درها و پنجره ها را بکوبیم

مانند خبرهای شاد / بر دلها بریزیم / و در دلها طلوع کنیم / چون سپیده دمان

ممد حسنلی ( آذربایجان )

پ.ن. 2 : آیا بلاگفا چش شده؟؟؟ من هی نیگا میکنم میبینم هیچی نظر ندارم (ینی هیشکی نظر نداده!!) بعد یهو باز میکنم میبینم نظر دارم ( البته من به کسی نظر ندارم.. انگار کسی به من نظر داشته ینی برام نظر داشته ینی ...)