نخواهم دانست تو در کجا و کدامین دنیا هستی ،
                                                               تو نیز نخواهی دانست
و هردو ، دور از خویش و رویاهای بچه گانه امان ،
                                                               بزرگ خواهیم شد.

در خواب خواهم بود ، آنزمان که در بگشایی در نیمه شبان و آهسته و پاورچین بیایی بالای سرم. حس خواهم کرد بوسه ات را بر پیشانیم و نوازشت را بر موهایم و ...هُرم نفسهایت و آنچه میدانم پیش خواهد آمد، ضربان قلبم را تندتر خواهد کرد... اما کماکان خود را به خواب خواهم زد تا بنشینی و نگاهم کنی و لذت خواهم برد و هیچ نخواهم گفت.. اما سایه لبخندی از صورتم خواهد گذشت و تو خواهی فهمید و مرا در آغوش خواهی گرفت و من تن تورا پس از ماهها ، خواهم بویید و خواهم بوسید...

میبینیَم ، بی هوا ، سر زده ، بی خبر ، ناگهان ، در خیابانی ، پارکی ، سینمایی.
تنها نیستی ، من هم ... تنها میشویم لحظه ای... می گوییَم : موهایت... دیگر شبانه نیستند... آنطور که دوست میداشتم... به کفشهایت نگاه میکنم و میگویم : ..... تو هم! ...

دلم بستنی میخواد... بستنیی که تو برام خریده باشی. اونوخت اون بستنی و فریز میکنم ونگه میدارم تا بعدن نوه ، نتیجه هام که اومدن خونه ام از فریزر در بیارم ونشونشون بدم و بگم : " بچه ها ، یادتون باشه هیچوخت با یه بستنی خر نشین ، اقلن با یه چیز بیشتر و گنده تری(!!!!) خر بشین.. چه دختر چه پسر فرقی نداره." اونوخت بستنی رو بذارم تو آفتاب ظهر تابستون ۸ مرداد و شاهد قطره قطره آب شدن بستنی ۴۰ ساله باشم و بعد نوه نتیجه هام یواشکی بهم بخندن و بگن " مامان بزرگ خل شده... پاک قاطی کرده" و من بشنوم و به روی خودم نیارم و بگم تو دلم که : " آخ نبودین که خل خلیامو ببینین" و بعد فک کنم که یعنی تو هم بعد از ۴۰ سال منو یادته؟ یا نه مث همون روزا که منو یادت میرفت، فراموشم کردی؟؟!!!!